Geboren uit het enthousiasme van een twaalftal jongere spelers op 1 oktober 1985 beginnen wij meteen met de organisatie van een eerste eigen productie: een collage van vijf eenakters die als titel krijgt: "Als het om de liefde gaat". Er wordt op een drietal plaatsen gerepeteerd en de voorstellingen vinden plaats in een prachtig Versailles-achtig spiegelzaaltje van een bankinstelling waar maximaal 60 plaatsen zijn. Elf uitverkochte zaaltjes zijn het gevolg. We schrijven februari 1986. Er wordt een provinciale auditieproef afgelegd met als resultaat: opname in de promotie-afdeling van de Provinciale Klassering van amateurtoneelverenigingen.

Er is wat geld in kas, de structuur wordt op poten gezet en de toneeltrein kan vertrekken.

In oktober 1986 mag Spiegeltheater de provincie West-Vlaanderen vertegenwoordigen op de Interprovinciale Toneeldag te Lokeren met "Feest op de agenda". Drie groepen spelen dezelfde eenakter met een ander regisseur. Een verrijkende gebeurtenis.

Ondertussen volgen wij per seizoen een vast stramien: twee eigen producties onder leiding van een beroepsregisseur en twee gastvoorstellingen door professionele gezelschappen. Daar komt jaarlijks nog klein toneel bij en per gelegenheid nog een gastvoorstelling voor kinderen. Ook toneelinitiatie voor kinderen, klastoneel waarbij de acteurs vooraan in de klas en tussen de leerlingen spelen en medewerking aan plaatselijke initiatieven zoals coproducties, stoeten, cultuurhappenings, ... Er wordt gespeeld in een vroegere cinemazaal die het stadsbestuur aan een redelijke prijs ter beschikking stelt. Ook op voorstellingen in alternatieve locaties is Spiegeltheater zeer happig.

In 1991 mag ons Spiegeltheater voor het eerst deelnemen aan het Provinciaal Toneeltoernooi. Met "Vrouwen aan de macht" in een regie van Rose Calmeyn wordt de vereniging met meer dan 90 % in de Eerste Afdeling van de Provinciale Klassering gerangschikt. Daarbij komt nog een ereplaket voor samenspel en het ereplaket voor scenografie.

Op 1 oktober van datzelfde jaar neemt Spiegeltheater deel aan het Interprovinciaal Eenakterfestival met "Het kamermeisje". Een Nederlandse delegatie plant meteen een reisvoorstelling in Goes.

Vanaf 1997 is het nieuwe Roeselaars cultureel centrum klaar. Een nieuw huis waar we ons niet meteen thuis voelen. Voor Spiegeltheater komen de vertrouwde gastvoorstellingen in het gedrang. Ook de huurprijzen zijn niet van de poes. Maar de toneeltrein rijdt verder.

In 1999 -2000 viert ons Spiegeltheater zijn vijftiende seizoen met "Modigliani", een creatie voor Vlaanderen en Nederland in een regie van Martine Werbrouck waarmee we laureaat worden in het Provinciaal Toneeltoernooi.

In 2001 pakken we het bekroonde Duitse maar aartsmoeilijke werk "Top dogs" (Urs Widmer/Geert Van Istendael) aan. Regisseur André Vermaerke maakt er met sobere middelen een indrukwekkende gebeurtenis van. Voor het eerst stellen we onze kandidatuur voor het Koninklijk Landjuweeltoernooi. Op 02-02-02 staan wij in het C.C. Guldenberg te Wevelgem voor de eerste maal voor het meest kritische toneelpubliek van Vlaanderen. En op 03-03 worden we tot winnaar uitgeroepen. Een onbeschrijfelijk gevoel.

Maar het toneelleven gaat verder. Goede stukken, goede regisseurs, goede spelers, een goede technische en organisatorische omkadering en de nodige financiële middelen vinden blijft elk seizoen de opdracht. Een struggle for life waarvan weinig beleidsvoerders besef (willen) hebben.

2004-2005 is ons twintigste bestaansjaar. Drie eigen producties staan op de affiche: "Het verjaardagsfeest" (H.Pinter/Ludwig Dierinck), "Variaties omtrent eend" (D. Mamet/André Vermaerke) en "Festen" (T. Vinterberg/Philippe Lepez). Met laatstgenoemd werk wordt Spiegeltheater laureaat van het 51-ste en laatste West-Vlaams Provinciaal Toneeltoernooi en eindigt het aan de top van de Provinciale Eindklassering. De selectiejury weerhoudt de productie voor deelname aan het Koninklijk Landjuweeltoernooi en precies op onze 20-ste verjaardag staan we opnieuw voor het Landjuweelpubliek.